برآوردند : ابو طالب ؛ با ما از در انصاف درآمدى . از متونى كه تقديم داشتيم ، يك حقيقت ديگر هم روشن مىشود . اين حقيقت داراى اهميت و بازتاب‌هاى خاص خود است و دلالت دارد بر ميزان اعتماد ابو طالب به راست‌گويى و صداقت پيامبر ( ص ) و درستى راه و حقانيت آيينى كه آورده است . چنان كه از اتهام كهانت و جادوگرى براى برادرزاده‌اش به شدّت رنج مىبرد و آن را يك افتراى آشكار در حقّ او مىدانست . از اين رو فرصت به دست آمده را براى بيان اشتباه انديشه و بىپايگى پندارشان غنيمت شمرد و خطاب به قريش گفت : « آيا روشن شد ، كدام يك از ما به سحر و جادو سزاوارتريم ؟ » نتيجه اين موضع‌گيرى حكيمانه و دورانديشى ابو طالب ( ره ) آن شد كه به سبب معجزه پيامبر ( ص ) شمار زيادى از مردم قريش در آن روز مسلمان شدند . 2 . مواضع ابو طالب ( ره ) ابو طالب مرد بزرگ مكّه حامى و ياور پيامبر ( ص ) از دوران كودكى است و اينك نيز با دست و زبان از او حمايت مىكند و در راه دفاع از جان ، دين و آيين وى به رويارويى مشكلات بزرگ و مشقت‌هاى طاقت فرسا رفته است تا آنجا كه بتواند فرصت لازم براى گسترش و ترويج اسلام را براى او فراهم آورد . ابو طالب ، پيامبر ( ص ) را بر همهء فرزندان خود مقدّم داشت و چنان كه مىگويند : خود وى ، او را به توصيهء بحيراى راهب از بصرى به مكّه بازگرداند تا مبادا قوم شرور يهود به او دست پيدا كنند . آرى ، ابو طالب دشمنى قريش را پذيرفت و رنج فقر و گرسنگى را بر خود هموار كرد ، چنان كه در راه فرزند برادرش انزواى اجتماعى را تجربه كرد و با چشم خود ديد كه چگونه كودكان بنى هاشم از گرسنگى ناله مىكنند و برگ درختان مىخورند . او به صراحت اعلام كرد كه آمادگى دارد ، در جنگ